0
0
0
0
0
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Katharos schreef:
gebeld
en tbh heb ik sinds ik uit huis ben nooit contact met haar gehad, maar ik zit momenteel zo ontzettend klem tussen een keuze waarvan geen enkele keuze de goede is. Mensen die al langer op vp zitten hebben vast wel mijn topics gezien, maar voor de mensen die het niet weten; ik woonde in een thuissituatie waar mijn moeder alles te zeggen had en narcistisch is. uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt om daar weg te gaan en op mezelf te wonen. Dit is rond augutus vorig* jaar geweest, ik had een super leuke huisgenoot en vooral rust.
Het ding waar ik eigenlijk in het begin al super vaak op aangesproken werd is dat mijn ene huisgenoot echt overal in het huis spullen van haar heeft liggen (denk bv aan een speciale kast van haar in de badkamer en wc, op de gang staat een kast van haar, verschillende apparaten in de keuken, meeste ruimte op het aanrecht, meeste ruimte in de koelkast ect) ze claimt dit hele huis en maakt een beetje haar eigen regels, waarvan ze dan verwacht dat ik het opvolg (zoals dat ik maar elke keer als ik wegga moet kijken of ze er is, ivm met het op slot doen van de deur). En in het begin was ik zo blij met de rust die ik hier had dat ik er een beetje blind voor was, ik zag het wel, maar ik had echt zoiets van 'zolang er maar niet continu naar mij geschreeuwd word is het goed'. Alleen vanaf november doet mijn huisgenoot steeds vervelender, ze zet de tv super hard, gaat midden in de nacht ineens koekjes bakken, ze doet expres de deur op slot terwijl ze weet dat ik er ben ect. Gewoon puur om te treiteren, want in het begin deed ze dat niet. Door die tv slik ik ook 3x de dosis van mijn slaapmedicartie ten opzichte van de eerste week hier, ik kan er niet door slapen en voel me daarom de hele dag door moe en slecht. Met haar valt ook gewoon niet te praten, ze negeert mij gewoon.
En momenteel zit ik echt op het punt dat ik mezelf niet meer welkom in mijn eigen huis voel, elke dag word ik gewoon getreiterd door mijn huisgenoot en ze loopt zo ontzettend over mij heen. Ik heb ook geen idee wat het probleem is, buiten dat ze boos is omdat ik de deur 1x dicht heb gedraaid terwijl ze nog thuis was. Het zit zo hoog dat ik hier met buikpijn naartoe ga en hier gewoon de hele dag aan het huilen ben, depressief ben en de overweging maak om toch terug bij mijn ouders in te trekken. Mijn moeder is narcistisch en dat is gewoon lastig, ik kan er niet goed mee omgaan en toen ik nog thuis woonde botste dat de hele tijd. Ik had daar ook last van depressie, paniekaanvallen en gewoon hele negatieve gedachten.
Maar de reden waarom ik toch de afweging maak is omdat ik mij hier hetzelfde voel? En ik het idee heb dat ik dan beter naar mijn ouders kan gaan, omdat ik daar geen huur hoef te betalen en zo en gewoon rustig kan kijken waar ik hierna heen wil. Maar ik weet dat het daar ook niet makkelijk gaat worden en ik mijn meubels die ik hier heb ergens kwijt moet. Daarbij werk ik nu hier bij de Jumbo, waar ik een vast contract heb en in het ergste geval moet ik mijn baan dus opgeven, omdat ik niet weet of er plek is in het team van de jumbo bij mijn ouders.
En tbh schaam ik me ook dat ik dit topic moet maken, want iedereen was zo blij dat ik eindelijk bij mijn ouders weg was, maar ik voel me zo verschrikkelijk hier. Dat ik gewoon niet weet wat ik moet doen, ook omdat in juni mijn stufi en ov stopt en ik dan geen baan heb, geen ov heb en geen zekerheid heb in hoe alles verder moet. Dus ik ook niet in de toekomst kan kijken en daarop mijn keuze kan bazeren.
gebeld
en tbh heb ik sinds ik uit huis ben nooit contact met haar gehad, maar ik zit momenteel zo ontzettend klem tussen een keuze waarvan geen enkele keuze de goede is. Mensen die al langer op vp zitten hebben vast wel mijn topics gezien, maar voor de mensen die het niet weten; ik woonde in een thuissituatie waar mijn moeder alles te zeggen had en narcistisch is. uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt om daar weg te gaan en op mezelf te wonen. Dit is rond augutus vorig* jaar geweest, ik had een super leuke huisgenoot en vooral rust.
Het ding waar ik eigenlijk in het begin al super vaak op aangesproken werd is dat mijn ene huisgenoot echt overal in het huis spullen van haar heeft liggen (denk bv aan een speciale kast van haar in de badkamer en wc, op de gang staat een kast van haar, verschillende apparaten in de keuken, meeste ruimte op het aanrecht, meeste ruimte in de koelkast ect) ze claimt dit hele huis en maakt een beetje haar eigen regels, waarvan ze dan verwacht dat ik het opvolg (zoals dat ik maar elke keer als ik wegga moet kijken of ze er is, ivm met het op slot doen van de deur). En in het begin was ik zo blij met de rust die ik hier had dat ik er een beetje blind voor was, ik zag het wel, maar ik had echt zoiets van 'zolang er maar niet continu naar mij geschreeuwd word is het goed'. Alleen vanaf november doet mijn huisgenoot steeds vervelender, ze zet de tv super hard, gaat midden in de nacht ineens koekjes bakken, ze doet expres de deur op slot terwijl ze weet dat ik er ben ect. Gewoon puur om te treiteren, want in het begin deed ze dat niet. Door die tv slik ik ook 3x de dosis van mijn slaapmedicartie ten opzichte van de eerste week hier, ik kan er niet door slapen en voel me daarom de hele dag door moe en slecht. Met haar valt ook gewoon niet te praten, ze negeert mij gewoon.
En momenteel zit ik echt op het punt dat ik mezelf niet meer welkom in mijn eigen huis voel, elke dag word ik gewoon getreiterd door mijn huisgenoot en ze loopt zo ontzettend over mij heen. Ik heb ook geen idee wat het probleem is, buiten dat ze boos is omdat ik de deur 1x dicht heb gedraaid terwijl ze nog thuis was. Het zit zo hoog dat ik hier met buikpijn naartoe ga en hier gewoon de hele dag aan het huilen ben, depressief ben en de overweging maak om toch terug bij mijn ouders in te trekken. Mijn moeder is narcistisch en dat is gewoon lastig, ik kan er niet goed mee omgaan en toen ik nog thuis woonde botste dat de hele tijd. Ik had daar ook last van depressie, paniekaanvallen en gewoon hele negatieve gedachten.
Maar de reden waarom ik toch de afweging maak is omdat ik mij hier hetzelfde voel? En ik het idee heb dat ik dan beter naar mijn ouders kan gaan, omdat ik daar geen huur hoef te betalen en zo en gewoon rustig kan kijken waar ik hierna heen wil. Maar ik weet dat het daar ook niet makkelijk gaat worden en ik mijn meubels die ik hier heb ergens kwijt moet. Daarbij werk ik nu hier bij de Jumbo, waar ik een vast contract heb en in het ergste geval moet ik mijn baan dus opgeven, omdat ik niet weet of er plek is in het team van de jumbo bij mijn ouders.
En tbh schaam ik me ook dat ik dit topic moet maken, want iedereen was zo blij dat ik eindelijk bij mijn ouders weg was, maar ik voel me zo verschrikkelijk hier. Dat ik gewoon niet weet wat ik moet doen, ook omdat in juni mijn stufi en ov stopt en ik dan geen baan heb, geen ov heb en geen zekerheid heb in hoe alles verder moet. Dus ik ook niet in de toekomst kan kijken en daarop mijn keuze kan bazeren.
18
