AnnaJulia schreef:
Probleem is als volgt:
Ik werk normaal gesproken als vakkenvuller bij de Albert Heijn in mijn studentenstad. Sinds de maatregelen door het coronavirus ben ik bij mijn ouders, 3 uur met het ov reizen van studentenstad vandaan. Mijn ouders hebben vanaf het begin aangegeven dat ik niet meer terug mag als ik besluit naar studentenstad te reizen voor werk. Het is niet de bedoeling dat je binnenlands reist en voor dit soort dingen gebruik maakt van het ov. Dus naar studentenstad gaan betekent daar blijven, waarschijnlijk echt nog wel een flinke tijd.
Nou kan ik écht niet tegen alleen zijn en zijn al mijn vrienden gewoon bij hun ouders. Ik heb nog wel een huisgenoot die er is, maar dit is een verschrikkelijk mens wat het eigenlijk alleen maar erger maakt. Mijn kamer is klein, koud, en de wifi is niet voldoende om fatsoenlijke online lessen mee te volgen. Ik heb hier de appie om gebeld en ze keurden het goed dat ik voorlopig niet meer zou komen werken (ik werk 6 uur per week, niet heel erg veel).
Nu ben ik vandaag weer gebeld dat ze eigenlijk toch willen dat ik kom werken. Ik mag wel ontslag nemen, maar dan moet ik nog 4 weken doorwerken. Op zich boeit het baantje me niet zoveel, ik had geen band met collega's (ze spraken allemaal zwaar Limburgs en deden niet echt hun best om verstaanbaar tegen mij te praten dus verstond ze nooit lol) en werkte echt maar een paar uur per week. Ik snap oprecht dat het wel een beetje mijn plicht is om te werken en dat ik het eigenlijk niet kan maken om niet te komen, en dat vind ik dus zo lastig. Ik ga mentaal echt niet goed als ik twee maanden alleen op mijn studentenkamertje zit, terwijl ik het bij mijn ouders thuis best prima kan hendelen.
Ik voel me zo slecht mens om gewoon te zeggen ''joe ik kom echt niet veel succes ermee'' maar ik bespaar mezelf er wel echt heel veel leed mee dus vind het zo lastig
Probleem is als volgt:
Ik werk normaal gesproken als vakkenvuller bij de Albert Heijn in mijn studentenstad. Sinds de maatregelen door het coronavirus ben ik bij mijn ouders, 3 uur met het ov reizen van studentenstad vandaan. Mijn ouders hebben vanaf het begin aangegeven dat ik niet meer terug mag als ik besluit naar studentenstad te reizen voor werk. Het is niet de bedoeling dat je binnenlands reist en voor dit soort dingen gebruik maakt van het ov. Dus naar studentenstad gaan betekent daar blijven, waarschijnlijk echt nog wel een flinke tijd.
Nou kan ik écht niet tegen alleen zijn en zijn al mijn vrienden gewoon bij hun ouders. Ik heb nog wel een huisgenoot die er is, maar dit is een verschrikkelijk mens wat het eigenlijk alleen maar erger maakt. Mijn kamer is klein, koud, en de wifi is niet voldoende om fatsoenlijke online lessen mee te volgen. Ik heb hier de appie om gebeld en ze keurden het goed dat ik voorlopig niet meer zou komen werken (ik werk 6 uur per week, niet heel erg veel).
Nu ben ik vandaag weer gebeld dat ze eigenlijk toch willen dat ik kom werken. Ik mag wel ontslag nemen, maar dan moet ik nog 4 weken doorwerken. Op zich boeit het baantje me niet zoveel, ik had geen band met collega's (ze spraken allemaal zwaar Limburgs en deden niet echt hun best om verstaanbaar tegen mij te praten dus verstond ze nooit lol) en werkte echt maar een paar uur per week. Ik snap oprecht dat het wel een beetje mijn plicht is om te werken en dat ik het eigenlijk niet kan maken om niet te komen, en dat vind ik dus zo lastig. Ik ga mentaal echt niet goed als ik twee maanden alleen op mijn studentenkamertje zit, terwijl ik het bij mijn ouders thuis best prima kan hendelen.
Ik voel me zo slecht mens om gewoon te zeggen ''joe ik kom echt niet veel succes ermee'' maar ik bespaar mezelf er wel echt heel veel leed mee dus vind het zo lastig



0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 



17
