Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Colluv schreef:
ik heb nooit volledige 'closure' doordat ik het nooit kan uitpraten zeg maar, hij doet dan gewoon of er niets is gebeurd en ik moet het dan maar achter me laten liggen, maar ik kan dat niet altijd
Lavaires schreef:
Dat het altijd soepel loopt is echt een fabeltje haha! Ik en mijn vriend zijn 18 en zijn ook door omstandigheden ''geforceerd'' om ineens samen te wonen dus dat was kei lastig. Veel mensen die ik ken hebben er in het begin ook problemen gehad, is ook niet gek want je bent gewend om je ruimte te hebben en alles te doen op jouw eigen manier. Als je samen woont valt een stuk ruimte weg en moet je veel aanpassen aan elkaar en dat is gewoon een proces van trial en error, daar moet iedereen door heen.
En het hoeft ook geen slechte proces te zijn, juist de ruzies en dicussies helpen om elkaar beter te leren kennen. Als je het dan goed uitpraat weten jullie beide wat je een volgende keer beter kan doen en dan heb je weer een discussie punt minder! (als het goed is dan, want ook dat gaat wel eens fout hoor, maar gewoon blijven open stellen om te praten hahaha)
En praten kan wel lastig zijn als je zelf of je vriend geen prater is maar dat is weer een heel ander verhaal
oei, sorry om dat te horen moest moeilijke periode voor je zijn... en hij is geen prater vanaf we praten blokt ie en sluit ie zich af voor mij... die dude is gewoon zo moielijk op dat vlak, in 3 jaar nog nooit serieus kunnen praten, dat stoort me het meest van al Colluv schreef:
Pff dit helpt me dus enorm. Om te weten dat dit vaker voorkomt. MAar was gewoon zo ervan aangedaan hoe hij riep op mij, doet hij normaal nooit. Idk wat ik ervan moet denken...
ik ga bijna naar mijn kot in gent, zal terug afstand genoeg zijn, we wonen pas samen sinds quarantaine en zullen vanaf maandag ook weer apart zijn. Ofwel zijn we gewoon echt nog te jong hiervoor, ik ben 20 hij 22 idk?
Ik hoop dat we hier sterker uitkomen but right now duwt hij me meer en meer weg met zijn gedrag... dankje voor de tip trouwens en toe te geven dat het niet altijd vlot verloopt! <3
Pff dit helpt me dus enorm. Om te weten dat dit vaker voorkomt. MAar was gewoon zo ervan aangedaan hoe hij riep op mij, doet hij normaal nooit. Idk wat ik ervan moet denken...
ik ga bijna naar mijn kot in gent, zal terug afstand genoeg zijn, we wonen pas samen sinds quarantaine en zullen vanaf maandag ook weer apart zijn. Ofwel zijn we gewoon echt nog te jong hiervoor, ik ben 20 hij 22 idk?
Ik hoop dat we hier sterker uitkomen but right now duwt hij me meer en meer weg met zijn gedrag... dankje voor de tip trouwens en toe te geven dat het niet altijd vlot verloopt! <3
Dat het altijd soepel loopt is echt een fabeltje haha! Ik en mijn vriend zijn 18 en zijn ook door omstandigheden ''geforceerd'' om ineens samen te wonen dus dat was kei lastig. Veel mensen die ik ken hebben er in het begin ook problemen gehad, is ook niet gek want je bent gewend om je ruimte te hebben en alles te doen op jouw eigen manier. Als je samen woont valt een stuk ruimte weg en moet je veel aanpassen aan elkaar en dat is gewoon een proces van trial en error, daar moet iedereen door heen.
En het hoeft ook geen slechte proces te zijn, juist de ruzies en dicussies helpen om elkaar beter te leren kennen. Als je het dan goed uitpraat weten jullie beide wat je een volgende keer beter kan doen en dan heb je weer een discussie punt minder! (als het goed is dan, want ook dat gaat wel eens fout hoor, maar gewoon blijven open stellen om te praten hahaha)
En praten kan wel lastig zijn als je zelf of je vriend geen prater is maar dat is weer een heel ander verhaal
ik heb nooit volledige 'closure' doordat ik het nooit kan uitpraten zeg maar, hij doet dan gewoon of er niets is gebeurd en ik moet het dan maar achter me laten liggen, maar ik kan dat niet altijdOof ja dat herken ik veel te erg! Mijn vriend is echt precies zo, net nog haha.
Mijn vriend heeft gewoon veel tijd en ruimte nodig als we net een ruzie ofso gehad hebben. En het helpt ook vaak om het erop te gooien 'hoe jij je voelt'' ipv. te blijven zeggen wat hij fout doet. Dus ook veel reflecteren op wat jij zelf fout gedaan hebt (niet jezelf overal de schuld van geven, dat is een valkuil!) en daarmee dan te zeggen dat je het niet fijn vindt op deze manier omdat je wel van hem houdt maar het zo voor jou voelt alsof hij niet van jou houdt, etc.
Dan gaan wel vaker de ogen open denk ik want als hij van je houdt wil hij je geen pijn doen, maar jongens vatten dingen anders op. Dus hij kan het ook niet doorhebben of zelf vinden dat het niks was ofso
17
