0
0
0
0
0
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
Wildwaterkers schreef:
Ik ben hier toch niet op actief, maar ik vind het wel fijn om mijn gedachten te delen met mensen die net iets anders naar dit hele eetstoornis-ding kijken dan ikzelf, dus ik dacht dat ik misschien even hier m'n gedachten kon delen...
Na m'n 2de gesprek ging het eerst helemaal kut. Had vorige maandag m'n 2de gesprek met de hulpverlening en ik had toen m'n eetdagboek bij en ik voelde me best aangevallen over alles wat ze zei tegen me. Ze zei dat ik niet goed bezig was en dat het zo niet verder kon en ik was echt kwaad en verdrietig tegelijk want mijn eetstoornisstem zei tegen me dat ik wél goed bezig was dus dan vond ik het kut om te horen dat andere mensen dat niet dachten, maar mijn niet-eetstoornisstem had zoiets van 'no shit sherlock daarom zit ik toch ook hier, omdat het niet goed gaat', dus ik ben daar echt met mixed feelings vertrokken en ik moést toen echt een joint roken om te kalmeren. Had die dag toen nog niets gegeten en mijn vriend kwam dus ik moest even rustig kunnen nadenken over hoe ik dat weer ging fixen want ik had er even allemaal geen zin in. Had in de winkel een low-calorie palak paneer gespot die ik toen gekocht had voor ons beide. Maar dus ik kookte en ik vond het ergens heel kut dat ik m'n vriend mee in mijn eetgedrag betrok, want ik had dus 2 porties gemaakt van wat ik zou eten, wat uiteraard niet genoeg is voor mijn vriend want hij weegt 2 keer zoveel als mij (ik ben best licht en hij is gewoon fucking gespierd haha) dus ik voelde me lekker schuldig.
De volgende dag (dinsdag) was heel vaag. Ik had op een of ander manier beslist dat ik die dag niets ging eten, omdat ik maar idk 100 gram was afgevallen tussen de vorige dag en deze dag. Dus dat gebeurt. Ik ben het gewoon om geen ontbijt en lunch te eten dus dat zijn nog de easy parts. Dan komt avondeten. Ik ben echt aan het sterven van de honger op dat moment, maar ik kan het niet. ik kan echt niets eten, maar ik heb wel honger.. Dus wat besluit ik te doen, mijn boekje -die ik trouwens 'diary of a disordered mind' heb gedoopt- en begin daar wat dingen in te tekenen zoals een hamburger, pizza, bananen, ijsjes cheesecake, muffins, taco's etc met het idee van 'if i cant have it, at least i can draw it'.
Ik ga vroeg slapen die dag want het is echt moeilijk met mezelf te leven in een constante staat van honger maar niet kunnen eten.
Oke maar dan, bam bam baaaaaam, om 2u 's nachts word ik wakker. Ik verga van de honger en ik besluit om toch iets te eten, na heel lang twijfelen. Ik voelde me zwak omdat ik moest toegeven aan de honger, maar het moment dat je zelfs niet meer kan slapen van de honger had ik zoiets van 'ja jammer dan' of zo. Dus ik loop naar de keuken en ik eet een kom cornflakes en ik geniet er zo intens van haha. Stel je voor, ik zit daar, ondertussen was het al 3 uur want ik had er zo lang over gedaan om te beslissen of ik nog ging eten of niet, in m'n pyjama wat basically een mannenonderbroek en een topje is, in m'n keuken cornflakes te eten en dan komt een van mijn huisgenoten binnen omdat hij zich afvroeg wie er in hemelsnaam op dit uur nog wakker was (ja hijzelf dus buh haha smartpants).
Daarna ging ik terug naar mijn kamer en ik kon niet meer slapen. Ik ben wakker gebleven tot ik toch moest opstaan en iets was veranderd. Ik had nieuwe kracht gekregen om misschien toch recovery te overwegen... Het ging nog langer dan een week duren tegen dat ik terug moest naar de hulpverlening, dus ik dacht, ik begin al op mezelf. Ik had voor mezelf een schema gemaakt over hoe en wat en hoeveel ik ging eten, wanneer ik dat ging doen etc. Ik ging beslist géén calorieën tellen want dat is best confronterend en there i went, in recovery.
Alles ging perfect, ik at, ik was gelukkig, etc ik dacht dat ik er misschien vanaf was, maarrrrrr uiteraard, te vroeg gejuicht.
Afgelopen donderdag ging ik terug naar de hulpverlening die me dan uiteindelijk zou doorverwijzen naar een psycholoog die gespecialiseerd is in eetstoornissen. Weer zei ze niet echt iets bijzonders maar ik ging buiten met een wrang gevoel. Ik heb een doorverwijzing, dus ik ben blij, maar het is echt wel een drempel waar ik over moet.
Ik had diezelfde donderdag ook een eerste groepssessie voor meiden die moeite hadden met hun lichaamsbeeld, zelfvertrouwen etc (dus niet specifiek voor eetstoornissen) en ja het ging nog steeds best goed tot ik terug kwam van dat groepje. ik heb daar verhalen gehoord die echt niet mooi waren en ik voelde me alsof ik er niet bij hoorde. Alsof mijn probleem niet erg genoeg was omdat ik toch al 'in recovery' was, dus zei mijn eetstoornisbrein tegen me 'heyyyy weet je wat, laten we jouw eetstoornis terug erger maken, dan hoor je er wel bij'. Dus zo geschiede; ik heb terug toegegeven aan mijn eetstoornis en na heel lang stil op de bank te zitten, een gevecht te voeren in mijn hoofd, heeft mijn eetstoornis alweer gewonnen. En daar voel ik me zo zo zo kut over. Deze strijd is eindeloos. Deze strijd is zo fucking vermoeiend. Het ging zo goed, en nu ben ik terug bij af.
Ik wil niet opgeven, ik wil echt beter worden, maar deze strijd is zo zwaar, en soms heb ik het gevoel dat ze te zwaar is voor mij en dat ik beter opgeef. Dat het leven beter wordt als ik alleen maar toegeef aan mijn eetstoornis, want dan is er geen gevecht meer, dan is het klaar. Maar dat kan ik niet, dat heb ik beloofd aan mezelf...
(oke dit is echt rete lang geworden hahahaha, is niet erg als je het niet helemaal leest hahahaha, wou 't gewoon even van me af en nu kan ik weer verder met mn leven, doeiii groetjes)
Ik ben hier toch niet op actief, maar ik vind het wel fijn om mijn gedachten te delen met mensen die net iets anders naar dit hele eetstoornis-ding kijken dan ikzelf, dus ik dacht dat ik misschien even hier m'n gedachten kon delen...
Na m'n 2de gesprek ging het eerst helemaal kut. Had vorige maandag m'n 2de gesprek met de hulpverlening en ik had toen m'n eetdagboek bij en ik voelde me best aangevallen over alles wat ze zei tegen me. Ze zei dat ik niet goed bezig was en dat het zo niet verder kon en ik was echt kwaad en verdrietig tegelijk want mijn eetstoornisstem zei tegen me dat ik wél goed bezig was dus dan vond ik het kut om te horen dat andere mensen dat niet dachten, maar mijn niet-eetstoornisstem had zoiets van 'no shit sherlock daarom zit ik toch ook hier, omdat het niet goed gaat', dus ik ben daar echt met mixed feelings vertrokken en ik moést toen echt een joint roken om te kalmeren. Had die dag toen nog niets gegeten en mijn vriend kwam dus ik moest even rustig kunnen nadenken over hoe ik dat weer ging fixen want ik had er even allemaal geen zin in. Had in de winkel een low-calorie palak paneer gespot die ik toen gekocht had voor ons beide. Maar dus ik kookte en ik vond het ergens heel kut dat ik m'n vriend mee in mijn eetgedrag betrok, want ik had dus 2 porties gemaakt van wat ik zou eten, wat uiteraard niet genoeg is voor mijn vriend want hij weegt 2 keer zoveel als mij (ik ben best licht en hij is gewoon fucking gespierd haha) dus ik voelde me lekker schuldig.
De volgende dag (dinsdag) was heel vaag. Ik had op een of ander manier beslist dat ik die dag niets ging eten, omdat ik maar idk 100 gram was afgevallen tussen de vorige dag en deze dag. Dus dat gebeurt. Ik ben het gewoon om geen ontbijt en lunch te eten dus dat zijn nog de easy parts. Dan komt avondeten. Ik ben echt aan het sterven van de honger op dat moment, maar ik kan het niet. ik kan echt niets eten, maar ik heb wel honger.. Dus wat besluit ik te doen, mijn boekje -die ik trouwens 'diary of a disordered mind' heb gedoopt- en begin daar wat dingen in te tekenen zoals een hamburger, pizza, bananen, ijsjes cheesecake, muffins, taco's etc met het idee van 'if i cant have it, at least i can draw it'.
Ik ga vroeg slapen die dag want het is echt moeilijk met mezelf te leven in een constante staat van honger maar niet kunnen eten.
Oke maar dan, bam bam baaaaaam, om 2u 's nachts word ik wakker. Ik verga van de honger en ik besluit om toch iets te eten, na heel lang twijfelen. Ik voelde me zwak omdat ik moest toegeven aan de honger, maar het moment dat je zelfs niet meer kan slapen van de honger had ik zoiets van 'ja jammer dan' of zo. Dus ik loop naar de keuken en ik eet een kom cornflakes en ik geniet er zo intens van haha. Stel je voor, ik zit daar, ondertussen was het al 3 uur want ik had er zo lang over gedaan om te beslissen of ik nog ging eten of niet, in m'n pyjama wat basically een mannenonderbroek en een topje is, in m'n keuken cornflakes te eten en dan komt een van mijn huisgenoten binnen omdat hij zich afvroeg wie er in hemelsnaam op dit uur nog wakker was (ja hijzelf dus buh haha smartpants).
Daarna ging ik terug naar mijn kamer en ik kon niet meer slapen. Ik ben wakker gebleven tot ik toch moest opstaan en iets was veranderd. Ik had nieuwe kracht gekregen om misschien toch recovery te overwegen... Het ging nog langer dan een week duren tegen dat ik terug moest naar de hulpverlening, dus ik dacht, ik begin al op mezelf. Ik had voor mezelf een schema gemaakt over hoe en wat en hoeveel ik ging eten, wanneer ik dat ging doen etc. Ik ging beslist géén calorieën tellen want dat is best confronterend en there i went, in recovery.
Alles ging perfect, ik at, ik was gelukkig, etc ik dacht dat ik er misschien vanaf was, maarrrrrr uiteraard, te vroeg gejuicht.
Afgelopen donderdag ging ik terug naar de hulpverlening die me dan uiteindelijk zou doorverwijzen naar een psycholoog die gespecialiseerd is in eetstoornissen. Weer zei ze niet echt iets bijzonders maar ik ging buiten met een wrang gevoel. Ik heb een doorverwijzing, dus ik ben blij, maar het is echt wel een drempel waar ik over moet.
Ik had diezelfde donderdag ook een eerste groepssessie voor meiden die moeite hadden met hun lichaamsbeeld, zelfvertrouwen etc (dus niet specifiek voor eetstoornissen) en ja het ging nog steeds best goed tot ik terug kwam van dat groepje. ik heb daar verhalen gehoord die echt niet mooi waren en ik voelde me alsof ik er niet bij hoorde. Alsof mijn probleem niet erg genoeg was omdat ik toch al 'in recovery' was, dus zei mijn eetstoornisbrein tegen me 'heyyyy weet je wat, laten we jouw eetstoornis terug erger maken, dan hoor je er wel bij'. Dus zo geschiede; ik heb terug toegegeven aan mijn eetstoornis en na heel lang stil op de bank te zitten, een gevecht te voeren in mijn hoofd, heeft mijn eetstoornis alweer gewonnen. En daar voel ik me zo zo zo kut over. Deze strijd is eindeloos. Deze strijd is zo fucking vermoeiend. Het ging zo goed, en nu ben ik terug bij af.
Ik wil niet opgeven, ik wil echt beter worden, maar deze strijd is zo zwaar, en soms heb ik het gevoel dat ze te zwaar is voor mij en dat ik beter opgeef. Dat het leven beter wordt als ik alleen maar toegeef aan mijn eetstoornis, want dan is er geen gevecht meer, dan is het klaar. Maar dat kan ik niet, dat heb ik beloofd aan mezelf...
(oke dit is echt rete lang geworden hahahaha, is niet erg als je het niet helemaal leest hahahaha, wou 't gewoon even van me af en nu kan ik weer verder met mn leven, doeiii groetjes)
16
