Ik haat mezelf nog steeds - Forum

Anoniem
Wereldberoemd

Colluv schreef:
Hey!

Ik heb hier nog nooit echt online over gepraat maar ik werd vroeger (toen ik 16-17 jaar was) gepest door mensen uit mijn toenmalige klas. In het begin van het jaar was ik met de hele klas vrienden, en werd ik natuurlijk meer mijzelf naargelang de tijd passeerde.

Deze mensen hadden mij (hoe ik echt ben) duidelijk niet zo graag en begonnen me uit te sluiten en te pesten. Ik had niemand, zat helemaal alleen en elke ochtend weende ik zo hard om naar school te gaan omdat dit in mijn ogen echt leek alsof ik naar de hel ging.

Ik liep continu alleen op school, had letterlijk niemand en werd er bovenop nog eens gepest. Ik vroeg me af waarom ze me bleven pesten, ze kregen toch wat ze willen? Ze wilden me er niet bij ik liep nu alleen en toch bleven ze mij lastig vallen... Het was zo erg dat ik niet meer uit de les wilde (want daar lieten ze me gerust).

Iedereen verlangde zo hard tot de middagpauze, eten met vrienden kletsen. Ik verlangde hier alles behalve achter... Ik zag er altijd tegenop om de klas te verlaten...

Nu zijn we 2 jaar verder, ben ondertussen 19 heb een vriend (al 2 jaar lang), heb ook vriendinnen maar deze zie ik niet veel (ze vragen me niet zoveel om iets te doen).

Ik voel me nog steeds zo zwak, vanaf mijn vrienden iets doen en ze vragen me niet mee denk ik direct dat ze me niet meer graag hebben en mij er niet bij willen... Ik blijf met die gedachten vast in mijn kop zitten en wat ik ook doe ik krijg deze gedachten niet kwijt...

Ik vraag me af of er nog mensen zijn zoals ik? Die hetzelfde meemaakten en HOE je terug zelfzeker bent geworden, hoe je jezelf terug kan beginnen accepteren (want vroeger hield ik van mezelf) en hoe ik terug blij kan zijn met mezelf en me niet aantrekken van wat anderen van me denken en gewoon doen wat ik zelf wil.

Dankje om dit alles te lezen, betekent veel voor me en hopelijk heeft iemand goede raad want ik struggle hier nog dagelijks mee terwijl ik gewoon weer mijn oude zelf wil worden die altijd vrolijk was en zich van niets aantrok

Fall
Wereldberoemd

Fall schreef:
Ik heb niet echt hetzelfde meegemaakt, maar misschien kun jij juist aan je vrienden vragen om iets te doen ipv wachten tot zij jou vragen?

Anoniem
Landelijke ster

Fika schreef:
Ik herken dit helaas, ik heb alleen geen manieren om ermee om te gaan ben ik bang :/

Anoniem
Wereldberoemd

Colluv schreef:
Maar soms spreken ze dan allemaal af met elkaar en vragen ze me niet mee, most of the time eigenlijk en dan vraag ik me echt af waarom ik nooit word meegevraagd..

Demish
Internationale ster

Demish schreef:
Je zegt dat je vroeger wel van jezelf hield. Als het lukt, kun je wellicht de dingen waarvan je hield op een blaadje schrijven. En misschien realiseer je je dan wel dat die dingen er nog steeds zijn. Of je maakt een lijst met waar je nu trots op bent en waar je van houd, dat kan ook

Anoniem
Wereldberoemd

Abyssal schreef:
Ik zit ongeveer in een dezelfde soort situatie, qua het niet mee worden gevraagd.

Alleen het is denk ik iets anders bij mij, aangezien ik super introvert ben, en het dus niet erg vind.

Maar ik heb gemerkt dat, doordat ik zelf niet vaak mee ging, en zelf niet vaak mensen iets vroeg om iets te doen, dat mensen er automatisch van uit gaan dat ik niet mee wil, en dus niet eens de moeite doen om mij te vragen.

Heel misschien is dat dezelfde situatie bij jou, maar daar kan ik niets over zeggen.

Anoniem
Wereldberoemd

Colluv schreef:
Dankje allemaal, ben echt blij dat zovele mensen raad geven, kan het nu vanuit verschillende standpunten bekijken en misschien zo mijn probleem aanpakken!

Piloswine
Minister of Pop

Piloswine schreef:
Super vervelend dat je je zo voelt. Vaak is het inderdaad jouw gedachtes die je gek maken en is het in realiteit heel anders.. Probeer soms zelf het initiatief te nemen, dan zullen je vrienden ook merken dat je graag mee gaat!

Emselie
Internationale ster

Emselie schreef:

Colluv schreef:
Hey!

Ik heb hier nog nooit echt online over gepraat maar ik werd vroeger (toen ik 16-17 jaar was) gepest door mensen uit mijn toenmalige klas. In het begin van het jaar was ik met de hele klas vrienden, en werd ik natuurlijk meer mijzelf naargelang de tijd passeerde.

Deze mensen hadden mij (hoe ik echt ben) duidelijk niet zo graag en begonnen me uit te sluiten en te pesten. Ik had niemand, zat helemaal alleen en elke ochtend weende ik zo hard om naar school te gaan omdat dit in mijn ogen echt leek alsof ik naar de hel ging.

Ik liep continu alleen op school, had letterlijk niemand en werd er bovenop nog eens gepest. Ik vroeg me af waarom ze me bleven pesten, ze kregen toch wat ze willen? Ze wilden me er niet bij ik liep nu alleen en toch bleven ze mij lastig vallen... Het was zo erg dat ik niet meer uit de les wilde (want daar lieten ze me gerust).

Iedereen verlangde zo hard tot de middagpauze, eten met vrienden kletsen. Ik verlangde hier alles behalve achter... Ik zag er altijd tegenop om de klas te verlaten...

Nu zijn we 2 jaar verder, ben ondertussen 19 heb een vriend (al 2 jaar lang), heb ook vriendinnen maar deze zie ik niet veel (ze vragen me niet zoveel om iets te doen).

Ik voel me nog steeds zo zwak, vanaf mijn vrienden iets doen en ze vragen me niet mee denk ik direct dat ze me niet meer graag hebben en mij er niet bij willen... Ik blijf met die gedachten vast in mijn kop zitten en wat ik ook doe ik krijg deze gedachten niet kwijt...

Ik vraag me af of er nog mensen zijn zoals ik? Die hetzelfde meemaakten en HOE je terug zelfzeker bent geworden, hoe je jezelf terug kan beginnen accepteren (want vroeger hield ik van mezelf) en hoe ik terug blij kan zijn met mezelf en me niet aantrekken van wat anderen van me denken en gewoon doen wat ik zelf wil.

Dankje om dit alles te lezen, betekent veel voor me en hopelijk heeft iemand goede raad want ik struggle hier nog dagelijks mee terwijl ik gewoon weer mijn oude zelf wil worden die altijd vrolijk was en zich van niets aantrok

Ik zit met hetzelfde probleem en dat is echt fucked up dat je jezelf niet goed genoeg vindt

Anoniem
Popster

xmendesxputhx schreef:
Ik herken het wel. Ik was vroeger ook heel erg gepest, omdat ik meer van jongens dingen hield. Terwijl de meiden uit mijn klas met make-up op school kwamen, jurkjes, rokjes etc. Maar ik ben er juist sterker door uit gekomen.

Anoniem
Wereldberoemd

PurpleViolet schreef:
Ik ben van school veranderd toen ik 16 was en toen ging het wel beter, al was ik als nog erg onzeker. Toen ik 18 was ging ik naar de hoge school, leerde mijn vriend kennen en sindsdien ben ik veel zelfverzekerder. Hij heeft me geleerd om meer van mezelf te houden, doordat hij al die dingen die ik slecht vond aan mezelf leuk vond. Ook daagt hij me uit om op de foto te gaan met van die figuren zoals Detective Pikachu,... zodat ik meer durf.

Mijn vriend en ik zeggen ook regelmatig tegen elkaar wat we leuk vinden aan elkaar, zeker als 1 van ons 2 in een dipje zit. Dit is iets wat ook erg veel helpt.

Anoniem
Internationale ster

Tamimount schreef:
Ik stuur je prive x