Flumine schreef:
Dit is iets waar ik al maanden mee zit, en een deel van mij weigert om te accepteren dat ook ik fouten kan en mag maken. Ik heb van kleins af aan mee gekregen om voorzichtig te zijn, vooral wanneer het gaat op het gebied van seks. Je krijgt op jonge leeftijd al mee wat er met je kan gebeuren als je niet oppast en niet je grenzen aangeeft. Je wordt door talloze mensen in je omgeving voorbereid op het ergste wat er kan gebeuren, het lijkt ineens een opdracht te worden om niet te mogen falen.
Het afgelopen jaar ben ik op allerlei manieren gekwetst, maar hierdoor heb ik wel veel progressie kunnen maken in mijn ontwikkeling. Ik ben in aanraking gekomen met iemand die nooit het beste voor mij wilde, verkeerde intenties had en mij zowel fysiek en mentaal heeft misbruikt. Hij was zo goed in het manipuleren van mijn gevoelens. Hij wist mijn zwakke plekken te ontdekken en hier misbruik van te maken. Hij speelde het zo slim en sluw, maar toch geef ik mij zelf de schuld om het feit dat ik hier niet eerder ben achter gekomen. De eerste maanden van mijn relatie voelde ik mij zo gelukkig, gewild en geaccepteerd. Er werd daadwerkelijk moeite gestopt vanuit beide partijen. Tot na een maand of vier, toen begon het bergafwaarts te gaan. Heel veel veranderde, maar het veranderde op een bepaalde manier en tempo waarvan je het niet in de gaten zou hebben.
Er werd meer gehamerd op mijn uiterlijk, ik heb uiteindelijk een half jaar moeten aanhoren hoe 'mollig' ik wel niet was. Wanneer ik iets at wat ik lekker vond, kreeg ik er een preek over met allerlei afschuwelijke beledigingen in verwerkt. Ik was nooit klaar voor seks en alles er om heen, maar toch werd er elke keer van me verwacht dat ik iets zou doen dat buiten mijn grenzen valt. Ik heb dingen moeten doen die ik nooit zou had willen doen. Ik wilde mij altijd eerst veilig voelen, dat betekende dat ik eerst vertrouwen nodig had van diegene en een comfortabele setting. Het voelde als of ik geen keus meer had, dreigementen doken op en ik wilde niet het enige wat mij 'blij' maakte kwijt raken. Ik heb vaak mijn momenten gehad waarop ik hem van iets had verdacht, wat vrijwel altijd ook waar was. Maar hij maakte het zo dat hij alles op mij afschoof en dat hij beledigd was dat ik bepaalde gedachtes over hem had. Alles was mijn schuld volgens hem.
Een week vlak voor mijn verjaardag besloot hij om een einde aan de relatie te maken, zonder duidelijke uitleg er bij te geven. Ik weet nog dat hij recht in mijn ogen aan keek en vol op loog over waarom hij het niet meer met me zag zitten. Niet veel later kwam ik er achter dat hij al die tijd nog een relatie had met een ander meisje. Daar is hij inmiddels al een jaar mee samen. Ze deden alles samen, ze hadden elkaars familie al ontmoet, ze sliepen regelmatig bij elkaar en waren niet van elkaar te scheiden. Ik voelde me net een stuk vuil. Op dat moment besefte ik me dat ik alleen goed genoeg was voor zijn behoeftes.
Toch besluit ik om het andere meisje te helpen. Ik vertelde haar alles en zij vertelde mij alles. Het leek duidelijk te zijn dat geen van ons beide hem een kans zou geven om alles te herstellen. Tot dat hij haar wist te manipuleren om hem een tweede kans te geven. Nu zijn zij nog steeds samen en ben ik achter gelaten om het maar zelf uit te vogelen.
Een half jaar is verder en ik ben sinds kort gediagnosticeerd met PTSS waarvoor ik hopelijk zo snel mogelijk behandeld moet worden. Ik heb elke dag een strijd met mezelf wanneer het gaat om eten. Ik ben in een korte tijd al tien kilo afgevallen, waardoor ik nu 50 kilo weeg. Ik deal dagelijks met de symptonen van PTSS, waaronder paniekaanvallen, fucked up slaapritme, isolatie, concentratieproblemen en lusteloosheid. Ik voel me heel erg zwak en suf, ik ben een stuk van mezelf kwijt geraakt.
Ik heb nooit echt de kans gehad om even stil te staan en alles op te schrijven. Het vermogen om alles neer te zetten en er een overzicht van te maken, gaat niet meer gemakkelijk zoals eerst. Ik ben nog steeds niet tevreden met hoe ik de situatie kan verwoorden, want er is nog zo veel meer dat impact op mij heeft gemaakt. Ik wilde dit gewoon kwijt. Ik ben teleurgesteld in mezelf omdat het lijkt als of ik alles wat mij is geadviseerd aan de kant heb geschoven. Dat ik een onbenul koos boven mijn dierbaren en natuurlijk mijzelf. Ik ben over mijn grenzen gegaan en ik kan maar niet accepteren dat zulke dingen kunnen gebeuren. Het voelt zo kut.
Dit is iets waar ik al maanden mee zit, en een deel van mij weigert om te accepteren dat ook ik fouten kan en mag maken. Ik heb van kleins af aan mee gekregen om voorzichtig te zijn, vooral wanneer het gaat op het gebied van seks. Je krijgt op jonge leeftijd al mee wat er met je kan gebeuren als je niet oppast en niet je grenzen aangeeft. Je wordt door talloze mensen in je omgeving voorbereid op het ergste wat er kan gebeuren, het lijkt ineens een opdracht te worden om niet te mogen falen.
Het afgelopen jaar ben ik op allerlei manieren gekwetst, maar hierdoor heb ik wel veel progressie kunnen maken in mijn ontwikkeling. Ik ben in aanraking gekomen met iemand die nooit het beste voor mij wilde, verkeerde intenties had en mij zowel fysiek en mentaal heeft misbruikt. Hij was zo goed in het manipuleren van mijn gevoelens. Hij wist mijn zwakke plekken te ontdekken en hier misbruik van te maken. Hij speelde het zo slim en sluw, maar toch geef ik mij zelf de schuld om het feit dat ik hier niet eerder ben achter gekomen. De eerste maanden van mijn relatie voelde ik mij zo gelukkig, gewild en geaccepteerd. Er werd daadwerkelijk moeite gestopt vanuit beide partijen. Tot na een maand of vier, toen begon het bergafwaarts te gaan. Heel veel veranderde, maar het veranderde op een bepaalde manier en tempo waarvan je het niet in de gaten zou hebben.
Er werd meer gehamerd op mijn uiterlijk, ik heb uiteindelijk een half jaar moeten aanhoren hoe 'mollig' ik wel niet was. Wanneer ik iets at wat ik lekker vond, kreeg ik er een preek over met allerlei afschuwelijke beledigingen in verwerkt. Ik was nooit klaar voor seks en alles er om heen, maar toch werd er elke keer van me verwacht dat ik iets zou doen dat buiten mijn grenzen valt. Ik heb dingen moeten doen die ik nooit zou had willen doen. Ik wilde mij altijd eerst veilig voelen, dat betekende dat ik eerst vertrouwen nodig had van diegene en een comfortabele setting. Het voelde als of ik geen keus meer had, dreigementen doken op en ik wilde niet het enige wat mij 'blij' maakte kwijt raken. Ik heb vaak mijn momenten gehad waarop ik hem van iets had verdacht, wat vrijwel altijd ook waar was. Maar hij maakte het zo dat hij alles op mij afschoof en dat hij beledigd was dat ik bepaalde gedachtes over hem had. Alles was mijn schuld volgens hem.
Een week vlak voor mijn verjaardag besloot hij om een einde aan de relatie te maken, zonder duidelijke uitleg er bij te geven. Ik weet nog dat hij recht in mijn ogen aan keek en vol op loog over waarom hij het niet meer met me zag zitten. Niet veel later kwam ik er achter dat hij al die tijd nog een relatie had met een ander meisje. Daar is hij inmiddels al een jaar mee samen. Ze deden alles samen, ze hadden elkaars familie al ontmoet, ze sliepen regelmatig bij elkaar en waren niet van elkaar te scheiden. Ik voelde me net een stuk vuil. Op dat moment besefte ik me dat ik alleen goed genoeg was voor zijn behoeftes.
Toch besluit ik om het andere meisje te helpen. Ik vertelde haar alles en zij vertelde mij alles. Het leek duidelijk te zijn dat geen van ons beide hem een kans zou geven om alles te herstellen. Tot dat hij haar wist te manipuleren om hem een tweede kans te geven. Nu zijn zij nog steeds samen en ben ik achter gelaten om het maar zelf uit te vogelen.
Een half jaar is verder en ik ben sinds kort gediagnosticeerd met PTSS waarvoor ik hopelijk zo snel mogelijk behandeld moet worden. Ik heb elke dag een strijd met mezelf wanneer het gaat om eten. Ik ben in een korte tijd al tien kilo afgevallen, waardoor ik nu 50 kilo weeg. Ik deal dagelijks met de symptonen van PTSS, waaronder paniekaanvallen, fucked up slaapritme, isolatie, concentratieproblemen en lusteloosheid. Ik voel me heel erg zwak en suf, ik ben een stuk van mezelf kwijt geraakt.
Ik heb nooit echt de kans gehad om even stil te staan en alles op te schrijven. Het vermogen om alles neer te zetten en er een overzicht van te maken, gaat niet meer gemakkelijk zoals eerst. Ik ben nog steeds niet tevreden met hoe ik de situatie kan verwoorden, want er is nog zo veel meer dat impact op mij heeft gemaakt. Ik wilde dit gewoon kwijt. Ik ben teleurgesteld in mezelf omdat het lijkt als of ik alles wat mij is geadviseerd aan de kant heb geschoven. Dat ik een onbenul koos boven mijn dierbaren en natuurlijk mijzelf. Ik ben over mijn grenzen gegaan en ik kan maar niet accepteren dat zulke dingen kunnen gebeuren. Het voelt zo kut.


0
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 



16