MissLisjex schreef:
Eigenlijk ben ik een student met een eigen kamer in haar studentenstad. Ik ben daar gaan wonen omdat het dichterbij mijn studie is en ik niet meer uren op een dag ervoor moet reizen en omdat ik alle stress bij mijn thuissituatie wilde ontwijken.
Beste beslissing ooit totdat Corona in het leven werd geroepen en ik (semi) verplicht weer bij mijn ouders moest gaan wonen. Sidenote: mijn ouders zijn gescheiden dus ik wissel ook nog eens elke week.
Nu heb ik echt extreme heimwee naar mijn kamer omdat ik daar alle rust en ruimte heb voor mezelf en dat hier toch niet echt kan. Ook neemt de stress toe en zit ik vaak tussen (kleine) ruzies en dat ik gewoon niet lekker voor mijn mentale staat.
Inmiddels heb ik is gemeten hoe mijn ouders er over denken als ik weer terug zou gaan. Mijn vader wil dus niet dat ik terugga omdat ik anders extreme risico oploop. Hij zegt dat op zn vroegst ik pas weer terug mag, als de universiteiten en hbo’s weer open gaan. Hij zegt dat dat binnen een maand allemaal wel zal gaan gebeuren maar ik betwijfel het. Mijn moeder zegt dat ik het zelf moet bepalen en dat ik de mening van mijn vader niet moet laten meewegen in wat ik wil. Maar ik ben bang voor gezeik en nog spanning.
Aanstaande maandag heb ik een gesprek met mijn psycholoog gepland staan en ga dan even over deze situatie praten. Ik voel me oprecht met de dag negatiever en wil gewoon weer terug naar mijn zelfstandige leventje.
Daarom aan jullie de vraag: zou ik teruggaan en scheit hebben aan mijn vader of moet ik het maar afwachten?
Is er trouwens iemand die in dezelfde situatie zit?
Eigenlijk ben ik een student met een eigen kamer in haar studentenstad. Ik ben daar gaan wonen omdat het dichterbij mijn studie is en ik niet meer uren op een dag ervoor moet reizen en omdat ik alle stress bij mijn thuissituatie wilde ontwijken.
Beste beslissing ooit totdat Corona in het leven werd geroepen en ik (semi) verplicht weer bij mijn ouders moest gaan wonen. Sidenote: mijn ouders zijn gescheiden dus ik wissel ook nog eens elke week.
Nu heb ik echt extreme heimwee naar mijn kamer omdat ik daar alle rust en ruimte heb voor mezelf en dat hier toch niet echt kan. Ook neemt de stress toe en zit ik vaak tussen (kleine) ruzies en dat ik gewoon niet lekker voor mijn mentale staat.
Inmiddels heb ik is gemeten hoe mijn ouders er over denken als ik weer terug zou gaan. Mijn vader wil dus niet dat ik terugga omdat ik anders extreme risico oploop. Hij zegt dat op zn vroegst ik pas weer terug mag, als de universiteiten en hbo’s weer open gaan. Hij zegt dat dat binnen een maand allemaal wel zal gaan gebeuren maar ik betwijfel het. Mijn moeder zegt dat ik het zelf moet bepalen en dat ik de mening van mijn vader niet moet laten meewegen in wat ik wil. Maar ik ben bang voor gezeik en nog spanning.
Aanstaande maandag heb ik een gesprek met mijn psycholoog gepland staan en ga dan even over deze situatie praten. Ik voel me oprecht met de dag negatiever en wil gewoon weer terug naar mijn zelfstandige leventje.
Daarom aan jullie de vraag: zou ik teruggaan en scheit hebben aan mijn vader of moet ik het maar afwachten?
Is er trouwens iemand die in dezelfde situatie zit?



0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 



20