Rye schreef:
Dayla staarde nog een tijdje naar de inscripties. Ineens leek ze het te weten. De tekst, waar het voor gebruikt moest worden, alles snapte ze ineens. Dayla keek even naar Faelar, fluisterde zijn naam, maar hij sliep. Ze haalde opgelucht adem en stond voorzichtig op, terwijl de schets van haar schoot af viel. Dayla merkte dit niet eens, al afgeleid met de gedachte of ze wel of niet kon lopen. Haar enkel deed al weer een stuk minder veel pijn omdat ze even had gerust en daarnaast, dit kon niet wachten. Zo geruisloos mogelijk begon Dayla naar het huis te lopen waar zij vroeger had gewoond. Hopelijk had ze het goed.