fifi3000 schreef:
xLeah schreef:
Heb je een voorbeeldje?
Rustig deed ik de gordijn open van de slaapkamer dat ik met mijn broers en zussen deelde. Ik woonde namelijk in een klein vuil, vochthig huisje, inclusief mijzelf waar 7mensen onder één dezelfde dak leefden. Wegens de grote crisis in huis konden mijn ouders de kosten van de school niet meer betalen waaronder wij, de kinderen niet meer naar school konden gaan. Iedereen in huis hielp onze ouders met het verkopen van wortels, maar hoeveel kilo's wortel kon je nou verkopen op de platteland in één dag? Natuurlijk heel weinig, met als gevolgen weinig inkomsten. Het was 5uur in de ochtend. Een diepe zucht verliet mijn lippen en mijn ogen richten zich op de groene weiland met bovenop de donkerblauwe lucht met een paar lichte wolken eraan toegevoegd. 'Vandaag wordt het weer even doorwerken..' Mompelde ik tegen mijzelf en keek naar mijn broers en zussen dat nog op de grote versleten bed samen lagen te slapen onder één deken. De tijd ging voorbij en het was al 7uur. Samen vertrok ik met mijn moeder de huis uit met een karretje vol met wortels dat verkocht moest worden tegen de avond, of we alles konden verkopen was heel onwaarschijnlijk. Mijn moeder en ik waren onderweg naar de boerendorp dat een 9tal kilometers verder lag van ons huisje. De zon steeg met de tijd hoger en hoger op, waardoor onze zweetdruppels langzaam door naar beneden druppelden. 'Niina, zeg eens.. Wat vind je ervan om in de stad te gaan leven?' De woorden van mijn moeder drongen mijn oren binnen en keek haar vervolgens met een vragend blik aan 'Mam, ik heb natuurlijk mijn eigen grote dromen, maar naar de stad gaan? Weet je wel hoe duur het leven daar is? We kunnen het zeker niet aan..' Rustig draaide ik mijn hoofd weg van mijn moeder en durfde niet meer in haar ogen te kijken. Ik had inderdaad andere planningen voor mijn toekomst, maar dit blijven voordoen kon ik helemaal niets bereiken. Het liefst wilde ik nog naar school gaan om later een goede job te zoeken zodat ik mijn ouders, broers en zussen een goed onderdak zouden kunnen geven. Ik begon diep na te denken en plots werd alles voor mij wazig, zwart en wit, ik zal hoe dan ook mijn ouders trots maken. 'Niina, Niina!' Een bekende stem bleef mijn naam roepen, het was donker, ik probeerde mijn ogen te openen maar dat lukte mij niet, was ik er te zwak voor? 'Niina...' Herhaalde het stem zich telkens weer op nieuw, ze was bezorgd. Even later hoorde ik meer stemmen, een paar mannelijke stemmen zeiden 'Laten we alle wortels meenemen, ik wed dat ze niks kan doen.'... Het werd stil de drukte in mijn hoofd was verdwenen en rustig probeerde ik mijn ogen te openen. Het eerste ding dat ik zag was mijn moeder haar haar dat voor mijn gezicht zat te slingeren. 'M-mam?' Vroeg ik zacht en voelde opeens een druppel op mijn wang vallen. Haar ogen waren waterig en haar ogen rood 'MAM! WAT IS ER GEBEURD!!' Vroeg ik bezorgd toen ik rechtkwam 'Wat is er gebeurd!! Waarom huil je!! Waar is de kar!!' Huilend kwam er een paar zachte woorden over haar lippen 'Een bende jongens hebben alles meegenomen.' Na een paar uren waren we eindelijk weer terug thuis. We hadden alles uitgelegd aan de andere gezinsleden, iedereen was sprakeloos en wisten niet wat te denken of te zeggen. 'Niina, zoals je het weet zitten we in een enorme crisisperiode, je bent nu bijna 20, een volgroeide sterke meid en wij willen niet dat jij langer dit moet meemaken. Je moeder en ik hebben besloten om jouw een ander beter leven te laten lijden.. Je vertrekt morgen naar de stad toe, je zal met een rijke jongen trouwen die je gelukkig zal maken.'
Sounds good. c:
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
Anoniem
0
0
0
0
Om mee te kunnen praten op het forum dien je ingelogd te zijn.Nog geen account? 
17
