Duchess schreef:
Shirou knikte en zei trots: "Al vijftien jaar." Hij grinnikte kort. "Goed goed. Dus kijk..." Hij ging voorzichtig verzitten. "Duke en ik kenden elkaar nog niet zo heel lang, hooguit een maand. Vik was nog banger voor hem dan hij nu is en ik had niks dan een gloeiende hekel aan die perfecte rotsmoel van hem. Laat het even op je inwerken dat Duke en ik elkaar ontmoetten omdat Duke niet meer wist hoe hij thuiskomen moest. Hij was bij de school langsgegaan waar ik werk, ja?" Voor Shirou verder ging schraapte hij zijn keel. "Dus, voor de elfde keer die maand liep ik met hem mee naar zijn huis. Hij zei onderweg weinig tot niks, terwijl ik het inmiddels opgegeven had een gesprek met hem aan te knopen. En nou komt het: ik was zelf ook ineens verdwaald. Ik moet in gedachten geweest zijn, maar we waren verkeerd gelopen. Nu mag je drie keer raden wie daar de schuld van kreeg. En hij maar zeuren dat hij nu te laat zou komen voor een of andere afspraak en dat hij nog zoveel werk had liggen. En toen trok ik het niet meer." Shirou wreef over de knokkels van zijn rechterhand. "Nou, hij bloeden als een rund. Heeft de idioot last van hematofobie." Hij wist niet of Alice het woord kende, dus voor de zekerheid verklaarde hij. "Angst voor bloed. Dan daalt de hartslag en- boem. Duke van z'n stokkie. Nou is hij gelukkig niet zo groot.. Ik heb hem een piggy-back ride gegeven, tot ik zijn huis weervond. Zijn butler, Takashi, leuke vent, direct in paniek. Want tot overmaat van ramp heeft Duke een erg zwak hart. Gelukkig is het verder goed gegaan..." Shirou keek Alice aan. "De volgende dag belde hij om te vragen of ik zin had om wat te gaan drinken die vrijdag." Shirou lachte. "En zodoende..."
Nog harder moest Shirou lachen om de slechte openingszin. "Daar komt ook niet veel fantasie bij kijken."