Daynty schreef:SalviaDivinorum schreef:Daynty schreef:
Ik trek me er gewoon niet zoveel van aan, daar ben ik gelukkig zelfverzekerd genoeg van (bovendien hoor ik het zooo vaak van m'n zusjes (omdat ze dan chagrijnig zijn en iets gemeens willen zeggen lol) dat ik er haast immuun voor ben geworden haha).
Maar als je het echt vervelend vindt, zou ik het gewoon zeggen? Vooral bij iemand zoals je moeder, die zou dat wel echt moeten begrijpen.
ik probeer me er ook niet zo veel van aan te trekken en negeer het ook altijd / doe alsof ik het niet erg vind, maar stond afgelopen weekend ineens in de douche te huilen door alle opmerkingen die ik krijg, dus het doet wel meer dan ik toe wil geven hahahahaha
Het is bij m'n moeder ook eigenlijk gewoon serieuze opmerkingen die niet bedoeld zijn om me te pesten of zo, maar volgens mij probeert ze me een beetje 'uit de tent te lokken' ze zoekt wel een reactie maar die geef ik niet. Gaat vooral ook om momenten dat we bijvoorbeeld samen staan te koken en m'n moeder echt weinig eten klaarmaakt en ik iets zeg als "zo heb best wel honger! zullen we er een extra aardappel bij doen?" en een reactie als "ja maar jij eet altijd ook zo ontiegelijk veel! ik doe gewoon zoals we normaal ook doen hoor" (en dan niet die extra aardappel klaar willen maken) ja idk ik lach dan gewoon maar om dan iets te zeggen als "ik vind het vervelend hoe je dit zegt" dan durf ik gewoon niet? Ik wil niet uit moeten leggen waarom ik het vervelend vind.
Awh, dat is echt niet oké. :c Als je, je er zo slecht door voelt dan zou ik het er toch echt wel met haar over hebben. Misschien niet op het moment zelf, maar als je een keer rustig samen met haar bent en even wat tijd hebt om erover te beginnen. Ik snap wel heel goed dat je liever niet zo'n gesprek hebt, want ik haat het zelf ook heel erg om over mijn gevoelens en zo te praten, maar vaak helpt het wel. Want misschien heeft zij helemaal niet zo goed door hoeveel het met je doet?
Als je het lastig vindt om haar face-to-face ermee te confronteren, kun je misschien ook proberen om het op te schrijven en haar dat te laten lezen (als jij er niet bij bent)? Persoonlijk kan ik namelijk beter dingen opschrijven en dat voelt toch iets minder confronterend.
In ieder geval zou ik je niet zoveel aantrekken van wat je moeder zegt! Als jij die extra aardappel wil, gewoon doen! Een aardappel is ook niet eens ongezond of zo? En wat ik de laatste tijd van je voorbij zie komen op topics, ben je ook best actief met sporten dus dan is het ook logisch dat je meer trek hebt, omdat je nu eenmaal meer verbrandt!
ja ik weet het niet, ik heb een beetje laten varen dat ik ooit met m'n moeder over mijn eetstruggels en onzekerheden ga praten. het is iets waar ik afgelopen 15 jaar mee gezeten heb en in al de tijd dat ik thuis woonde wisten ze blijkbaar echt wel dat er wat speelde (heb afgelopen jaar wel dingen gehoord van m''n ma als "je was vroeger wel dun hè, had je nou anorexia????" . thanks mam om je daar 10 jaar later nog een keer mee bezig te houden, lekker op tijd). Woon nu al 7 jaar niet meer thuis en zie m'n ouders ongeveer 4x per jaar (wat net afgelopen weekend was, dus vandaar dit topic nu HAHHA) dus voor m'n gevoel heeft het niet zo veel zin meer om het met hun te bespreken.